Dün akşam evde yalnız başıma oturuyordum. Birden sokakta ne kadar araba varsa hepsinin saniyelik aralarla öteceği tuttu.
Tüm mahallenin aksine ayaklanmadım.
Sakinliğimi korudum.
Nasıl olsa bu kadar araba alarmı birden öttüğüne göre tüm araba sahipleri elleri mecbur dışarıya çıkmak zorunda kalacaklar ve tek bir araba alarmının kapatılmasından çok daha kısa sürede şu an bağırıp çağıran bakkal ve ona eşlik eden manavdan bozma temizlik malzemeleri satan dükkan sahibi de alarmlarla birlikte mahallenin eski sakinliği içine huzurla gömüleleceklerdi.
alarmlar sustu...
Mahallece rahatladık!
Tam koltuğa elimde bira gömülmüşken
bu kez de cama atılan taş sesiyle irkildim
mahallenin çocukları desem
yok bu saatte anneleri dışarıda olsalar onların kulaklarını koparırdı diye kendi kendime telkinde bulundum
derken bir taş daha
dolu mu
in mi
cin mi derken
bu sefer alacaklı gelmiş gibi kapı çalmaya başladı
heeeyt diye kapıya yöneldim
hışımla açtım kapıyı
apartmanın yanmayan otomatının karanlığında 32 dişi ayrı ayrı parlayan M.J.P. kişisini karşımdaydı.
şaşırmama fırsat bile vermeden
naber len yarrram diye içeri daldı...
Kabalığını dikkate almadan bunca seneden sonra ne alaka,
artık uğramazsın diyordum dedim
ya bırak allşkına gösterişli bir giriş olmadı mı sence de diye pabuç kadar diliyle cevap yetiştirmeden duramadı yine...
Akşam sohbetleri daha sonra
17 Şubat 2010 Çarşamba
Mor Jartiyer Bir Süredir Uğramaz Olmuştu A Dostlar
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)